sarhoşum

aşığım

ölüyorum

başaramadım gene

her yer öyle karanlık ki sensiz…

emin değilim

kalemin yazdığından bile,

çektiğim acının gerçekliği kadar.

 

sana ettiğim her küfür

inadına göz yaşına dönüşüyor.

o senelerdir içimde olan,

her seferinde aramak için

daha derine daldığım,

bulamadığım kelime boğuyor,

öldürüyor beni.

 

neden kalbim dilime bu denli uzak olmak zorunda ki?

ne anlamı çalıyor bu yolda, hissedilenlerin,

ne o duyguları yüzeyselleştiriyor.

daha bunları sormaya korkarken

cevabına katlanamıyorum

cevaptan korkuyorum.

 

dahası:

korkuyorum,

kalbimin buz tutmasından

- “güneşsiz” gökyüzünün altında –

varlığından haberdar

yaşamak.

ah yaşamak?

 

olmadı,

başaramadım gene

artık gidiyorum

 

seni seviyorum

seni seviyorum

seni seviyorum…

 

guilty