Hayatta en çok nefret ettiğim iki şeyden birisi 459656341234 kere de okusam aklımda tek bir kelime kalmayan yazılarsa bir diğeri de (nefretimi katmerleme işlevi gören) bu tarz destansı şiirlerdir. Yazar-şair sıfatına ulaşmanın, sıfatını taşımanın ve hayatı “falanca tribe taparak” yaşamanın bi halt olduğunu sanan organizmalar ne yazık ki aramızda fink atmakta. Ne zamandır bu vatandaşlar ve onların yazdıkları, anlaşılabilirliği “fascneweıjo fewhıwueh ewrneıw” şeklindeki harf bütünü kadar olan yazılarla ilgili etrafa çemkirmek arzusuyla yanmaktaydım.

Cem Mumcu “Türk Şiirinde Bazı Türler” başlıklı yazısının “Daha da entellektüel şiir” alt başlığında bu konuya değinmiş. Hatta üşenmemiş bu şiire bir örnek de kendisi vermiş. Okurken yerlere yattığım bu eseri edebiyatımıza kazandırdığı için “allah işkenme-i kübrana zeval vermesin be adam!” diyerekten eseri sizlerle paylaşıyorum.

akbörümcük sokağında yağmursaçlı bir gece

konkav rüyalarda izledim gençliğimi

tanrıyı aradım rüyasını yordurmaya gitmişti

fellini’den bir filmin orta yerine

koltukaltı galaksilerine estetik çağrışımlar eklendi

içgörüsüz ayrık otlarının karşıtetken evreninde

şimdi sıra boygursal çevrimini bitirmiş kadınlarda

ellerinde bebek eskizleri yabanıl kansızlığın

fiyaskosu doğanın kontrast bir merceğin görüngüsünde

bana zencefil kokulu sözcüklerinizi getirin

balistik hesaplarını yapayım cinsel titreşiminizin

NOT: Buraya yazarken tekrardan gözümden yaş geldi =)